تأثیر فرهنگ ملی بر امنیت و سلامت جامعه

نوع مقاله : پژوهشی

نویسنده

گروه مدیریت فرهنگی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

چکیده
زمینه و هدف: فرهنگ هر ملتی سبب دوام و سلامت آن است. ایران نیز با برخورداری از فرهنگی غنی و پیشینه‌ای تاریخی پربار، برای تحقق ثبات و اقتدار ملی، به فرهنگ اصیل خود وابسته است. این پژوهش در پی آن است تا با رویکردی تفسیری، اثرات فرهنگ ملی ایران را بر امنیت و سلامت جامعه‌ی ایرانی روایت کند.
روش و مواد: نگاه نظری پژوهش مبتنی بر رویکرد خردگرایانه و منطبق با تحقیقات پیشین و مشاهدات و تجربه‌ی زیسته است. روش پژوهش بر اساس هدف بنیادی و از منظر جمع‌آوری داده‌ها روش توصیفی می‌باشد.
یافته‌ها: استیلای مذهب بر همۀ شئون حاکمیتی و حکمرانی کشور ازجمله شئون سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی باعث شده است، بسیاری از بخش‌های فرهنگ ایرانی نادیده گرفته شود. این مطالعه سعی دارد تا بیان کند که نادیده‌گرفتن فرهنگ، آیین‌ها و سنت‌های ایرانی باعث خسران زیاد به امنیت و سلامت جامعه ایرانی می‌شود و دست پنهان فرهنگ از این خسران جلوگیری می‌کند و باعث بازتولید آن می‌شود. فرهنگ ملی در انسجام ملی و حفظ تمامیت ارضی ایران مؤثر است.
نتیجه‌گیری: تقویت و توجه به فرهنگ ملی و ایرانی، باعث افزایش اقتدار و چهره‌ی مطلوب جهانی ایران می‌شود. اشتراک‌های فرهنگی و آیین‌های فراگیر، می‌تواند امنیت، صلح و دوستی و سلامت اجتماعی را برای ایران به‌همراه داشته باشد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله English

The Impact of National Culture on the Security and Well-being of Society

نویسنده English

kiyumars moladoost
Department of Cultural Management, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
چکیده English

Abstract
Background and Objective: The culture of any nation contributes to its sustainability and well-being. Iran, with its rich culture and historical background, relies on its national and Iranian culture for national stability and strength. This research aims to interpret the impact of Iranian national culture on the security and well-being of Iranian society.
Method and Materials: The research adopts a theoretical perspective based on a hermeneutic approach and is aligned with previous research, observations, and life experiences. The research method is descriptive based on data collection.
Findings: The dominance of religion in all aspects of governance and the administration of the country, including political, economic, social, and cultural affairs, has led to the neglect of many aspects of Iranian culture. This study attempts to demonstrate that disregarding Iranian culture, rituals, and traditions can result in significant harm to the security and well-being of Iranian society. Safeguarding and promoting culture prevent such harm and contribute to its regeneration. National culture is influential in national cohesion and the preservation of Iran's territorial integrity.
Conclusion: Iranian culture is rooted in celebratory rituals, and the cheerful people of Iran may not have the capacity to endure excessive grief and mourning, leading to long-term adverse consequences. On the other hand, strengthening and paying attention to national and Iranian culture enhances Iran's credibility and desirable global image. Cultural commonalities and widespread traditions can promote security, peace, friendship, and social well-being in Iran.

کلیدواژه‌ها English

Iranian culture
social well-being
Iranian rituals
culture of joy
ritual performances
 1)    آژند، ی.، آقایی، س.، و امیریان‌دوست، ش. (1398). تبارشناسی حرکات آیینی موزون با سماچه (فرایند تاریخی و خاستگاه اجتماعی-اعتقادی). کیمیای هنر، ۸ (۳۲)، ۳۷-۵۱.
2)    آقاخانی بیژنی، م.، و محمدی فشارکی، م. (1399). تحلیل کارکردهای اجتماعی آیین‌ها و جشن‌ها در شاهنامه، بر اساس نظریۀ امیل دورکیم. جستارهای نوین ادبی، ۵۳ (۲۱۰)، ۲۵-۴۶.
3)    ابوالفضلی کریزی، ح.، و پسندیده، ا. (1400). تحلیل محتوای سیاست‌های فرهنگی و موانع توسعه‌ای آن در دوران جمهوری اسلامی. مطالعات راهبردی فرهنگ، ۱ (۴)، ۹-۲۹.
4)    احمدی‌بیغش، ف.، و منصوری، ز. (1401). تبیین ‌وحیانی فرهنگ‌دینی در پرتو نماز. پویش در آموزش علوم انسانی، ۷ (26)، ۱۱۱-۱۲۶
5)    ادیب، م (1380). فرهنگ دینی و ملی، بشارت، شماره 27.
6)    باباجانی محمدی، س.، مرتضوی، س.، مهارتی، ی.، و تهرانی، ر (1396). بررسی نقش واسط سوگیری روانشناختی در رابطه بین ابعاد فرهنگ ملی و رفتارهای غیرعقلایی، مدیریت اجرایی، 9(17)، 103-81.
7)    باقری خلیلی، ع.ا (1386). شادی در فرهنگ و ادب ایرانی، مطالعات ملی، 8(30)، 80 -53.
8)    باقی، ع (1400). سینه زنی، مرکز دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی، https://www.cgie.org.ir
9)      بسته نگار، م (1400). رقص، سرمایه‌ای نمادین؛ گزینه‌‌ای برای توسعه گردشگری ایران، باغ نظر، 18(96)، 104-95.
10)  بهشتی، ص.، مرادی، ر.، و خلیلی دره بنگ، ر. (۱۳۹۹). تبیین جامعه شناختی رابطه‌ی احساس امنیت اجتماعی و سلامت اجتماعی. مجله دانشکده بهداشت و انستیتو تحقیقات بهداشتی، ۱۸ (۲)، ۱۷۳-۱۸۸.
11)  بیدالله‌خانی، آ.، و چاهه، ع. (1392). آیینها و مولفه‌های فرهنگ ایرانی بستر گسترش ارتباطات بین‌المللی ایران، فصلنامه جامعه، فرهنگ و رسانه، 3(9)، 89-71.
12)  پوررستمی، حامد (۱۳۹۵). «چیستی و ترابط معنایی «فرهنگ» و «دین» در «فرهنگ دینی»، نشریه اندیشه نوین دینی، سال 12، شماره ۴۷، صص 138-119.
13)  تسلیمی، م.، فرهنگی، ع.، عابدی جعفری، ح.، و رازنهان، ف. (1389). مدل اثرگذاری فرهنگ ملی بر کار تیمی در ایران، راهبرد، 1389(11-12)، 161-127.
14)  توسلی رکن آبادی، م.، شریفی، س.، و افشاری، ع. (1398). بازشناسی موانع سیاسی تحقق اهداف سیاست‌گذاری فرهنگی در جمهوری اسلامی ایران، سیاست متعالیه، 7(26)، 331 -310.
15)  توکل، م.، اخلاصی، ا.، و رسولی نژاد، پ.(1399). مرور نظام مند مطالعات ناظر به تعیین کننده‌های سلامت روان در جامعه ایرانی مورد کاوش: مقالات علمی پژوهشی داخلی ۱۳۹۹-۱۳۸۵، پژوهشنامه مددکاری اجتماعی، 7(23)، 1-46.
16)  جوکار، م.، براری، ا.، و طوسی، م. (1389). درآمدی نظری بر چیستی رابطه فرهنگ ملی و امنیت ملی در ایران، مطالعات ملی، 11(41)، 178 -155.
17)  جولایی، م.، و انتظاری، ع (1400). تطور سیاستهای فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دولت‌های پس از انقلاب، مطالعات مدیریت راهبردی دفاع ملی، 5(19)، 170 -137.
18)  حاتمی، پریسا. (۱۳۸۹). بررسی عوامل مؤثر بر سلامت اجتماعی دانشجویان با تأکید بر شبکه‌های اجتماعی (پایان‌نامه کارشناسی ارشد). دانشکده وزارت علوم، تحقیقات و فناوری - دانشگاه علامه طباطبایی - دانشکده علوم اجتماعی.
19)  دماری، ب.، امامی رضوی، ح.، حاجبی، ا.، و الهی، ا. (۱۴۰۰). رفتارهای اجتماعی مطلوب؛ ضرورت ارتقای سلامت اجتماعی ایرانیان. مجله دانشکده بهداشت و انستیتو تحقیقات بهداشتی. دوره ۱۹ (۲)، ۱۲۳-۱۳۶.
20)  دماری، ب.، ناصحی، ع.، و وثوق مقدم، ع. (۱۳۹۲). برای ارتقای سلامت اجتماعی ایرانیان چه کنیم؟ مروری بر وضع موجود، راهبردهای ملی و نقش وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی. مجله دانشکده بهداشت و انستیتو تحقیقات بهداشتی. ۱۱ (۱)، ۴۵-۵۸.
21)  دوست خواه، جلیل (1375). اوستا: گزارش سروده‌ها و متن‌های ایرانی، ج 2. تهران: مروارید.
22)  دوستدار، آرامش (1359). ملاحظات فلسفی در دین علم و تفکر؛ بینش دینی و دید علمی، تهران: انتشارات آگاه.
23)  دوستدار، آرامش (1387). خویشاوندی پنهان، به کوشش بهرام محیی، کلن: انتشارات فروغ؛ نشر دانا.
24)  دهشیری، محمدرضا (1393). جایگاه هم‌افزایی فرهنگی در توسعه اجتماعی کشور، مجله مطالعات توسعه اجتماعی ایران، 6، (2)، 44 -25.
25)  راد، فیروز. محمدزاده، فاطمه. محمدزاده، حمیده. (۱۳۹4). «دین و سلامت اجتماعی: بررسی رابطۀ دین داری با سلامت اجتماعی (مطالعۀ موردی: دانشجویان دانشگاه پیام نور مرند)». علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مشهد، 12(2)، 137-168.
26)  رستگارفسایی، منصور (1381). فردوسی و هویت‌شناسی ایرانی، تهران: طرح نو.
27)  رستم پور، سالومه (1382). مهرپرستی در ایران، هند و روم. [بی جا]: خورشیدافروز.
28)  رشیدپور، علی. شاهنوروزی، مهدی. ایرانپور. سارا (1393). اقتصاد فرهنگ و جهانی‌شدن: مفاهیم و نظریه‌ها. تهران: مرکز ملی مطالعات جهانی شدن.
29)  رضایی، عبدالعظیم (1374). اصل و نسب دین‌های ایران باستان. تهران: رضایی.
30)  رضوانی، ز.، نیازی، م.، حسینی زاده آرانی، س.، و سخایی، ا. (1400). فراتحلیل مطالعات رابطه سرمایه اجتماعی و شادی در ایران سال ۱۳۹۰-۱۳۹۸، فصلنامه برنامه ریزی رفاه و توسعه اجتماعی، 13(47)، 134-93.
31)  رضی، هاشم (1382). مهر و مهرگان در ایران. اطلاعات. 16 مهر.
32)  رفیعی، ح.، مدنی قهفرخی، س.، و وامقی، م. (1387). مشکلات اجتماعی در اولویت ایران. جامعه شناسی ایران، 9(1 و 2)، 184208.
33)  سام آرام، ع. (1388). بررسی رابطۀ سلامت اجتماعی و امنیت اجتماعی با تأکید بر رهیافت پلیس جامعه‌محور. فصل‌نامۀ علمی- پژوهشی انتظام اجتماعی، (1)، 929.
34)  سلیمانی، ا.، و سیدکاظمی اردبیلی، س. ص. (1395). تحلیلی بر مناط بدعت و مشروعیت مناسک عزاداری. علوم اجتماعی، 10(34)، 209230.
35)  شریف‌زاده، ف.، و قلی پور، ر. (1382). حکمرانی خوب و نقش دولت. مدیریت فرهنگ سازمانی، 1(4)، 93110.
36)  شریف‌زاده، ح. الس.، میرمحمدتبار، س. ا.، و عدلی‌پور، ص. (1396). بررسی عوامل مؤثر بر نشاط اجتماعی در ایران؛ فراتحلیلی از تحقیقات موجود. راهبرد فرهنگ، 10(40)، 159180.
37)  شعبانی صمغ آبادی، ر.، و کاووسی، س. ز. (1400). حقوق جامعه اقلیت دینی و مذهبی در تاریخ معاصر ایران. فقه و حقوق نوین، 2(6)، 4162.
38)  زهیری، ع. (1393). نسبت سنجی بوم شناسانه الگوی حکمرانی خوب. علوم سیاسی، 17(66)، 87.
39)  عروج‌نیا، پ. (1392). شادی در حکمت قدیم ایران و تأثیر آن در ایران اسلامی. فصلنامه تاریخ و تمدن اسلامی، ۹ (۱)، ۲۳-۳۹.
40)  عشایری، ط.، جهان‌پرور، ط.، احمدی می‌لاسی، م.، و سوری، م. (1400). مرور نظام‌مند مسائل اجتماعی ایران: بازه زمانی 1380 الی 1400. جامعه‌شناسی ایران، ۲۲ (۳)، ۱۲۰-۱۵۲.
41)  عطایی، امیر (1382). بنیادهای عرفان ایرانی، آناهید. سال اول، پیش شماره.
42)  عیوضی، م. ر.، و مرزبان، ن. (۲۰۱۶). بررسی مولفه‌های حکمرانی خوب از منظر امام خمینی (ره). مطالعات سیاسی جهان اسلام، ۵ (۳)، ۱۱۷۱۳۷.
43)  غلامی، م. (1396). حیرانی ارتجالی: در مبادی و مبانی عرفان و تصوف. نوید شیراز.
44)  غلامی، م. (1397). نظریه شادی مولانا در فیه مافیه. نشریه پژوهش‌های ادب عرفانی (گوهر گویا)، ۱۲ (۱)، ۸۹۱۰۸.
45)  فاضلی، ن. (1396). مولفه‌های فرهنگی و اجتماعی شادی. فصلنامه راهبرد اجتماعی فرهنگی، ۶ (۲۳)، ۳۳۷۳.
46)  فتایی، گ. (1382). آیین مهر و تأثیر آن بر فرهنگ ایرانی، اسلامی. فصلنامه فرهنگی پیمان، ۹ (۳۳).
47)  فرشیدیان‌فر، س.، و زنده‌دلان، آ. (1396). بررسی هنرهای نمایشی (رقص فولکوریک) و تأثیر آن بر ارتقای تعاملات اجتماعی در اقوام مختلف در خراسان. مقاله ارائه شده در دومین همایش بین‌المللی عمران، معماری و شهر سبز پایدار، همدان، ایران.
48)  فروغی، ا. (1383). نگاهی به پیشینه عزاداری در اسلام (قبل از صفویه). مشکو‌ة، ۲۳ (۸۴-۸۵)، ۱۳۱۱۴۲
49)  قدیانی، عباس (1384). فرهنگ توصیفی تاریخ. جلد 2. تهران: فرهنگ مکتوب.
50)  قهرمان پور، رحمن. (1383). تحلیل تکوین‌گرایانه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران. مطالعات راهبردی، 7(1)، 71-88.
51)  قیدرلو، کمیل. جانقربان، مریم (1401). اکوسیستم فرهنگی؛ تأملاتی در باب فرهنگ و الگوی حکمرانی فرهنگ‌پایه در جمهوری اسلامی ایران، دوفصلنامه دین و سیاست فرهنگی، 9(1)، 48-7.
52)  کاردان، عباس (1386). فرهنگ ملی و محلی در عصر جهانی شدن، ماهنامه مهندسی فرهنگی، 1386(10-11)، 70-62.
53)  کامبین، مینا (1395). تفاوت رویکرد هندیان و ایرانیان به رقص‌های آیینی و دلایل آن، فصلنامه پازند، 12(44)، 83-67.
54)  کلانتری، میترا؛ کلانتری، عبدالحسین (1391). دین داری در نسل‌های مختلف (مطالعه موردی شهرستان ساری)، مطالعات و تحقیقات اجتماعی در ایران، 1(2)، 200 -173.
55)  کمپل، ج (۱۳77). قدرت اسطوره. ترجمۀ عباس مخبر. تهران: مرکز.
56)  کیانی، ا.، و سمیعی اصفهانی، ع. (1396). بررسی نقش و کارکرد نمادهای مناسکی در همبستگی ملی در جمهوری اسلامی ایران. رهیافت انقلاب اسلامی، 11(41)، 51-70.
57)  گرائیلی، ه.، مطلبی، م.، ابوالفضلی کریزی، ح.، و همتیان، ه. (1398). فرهنگ سیاسی نخبگان و حکمرانی خوب در جمهوری اسلامی ایران (مطالعه موردی دولت اصلاحات). جستارهای سیاسی معاصر، 10(4)، 147-174.
58)  گیویان، ع. (1385). آیین، آیینی‌سازی و فرهنگ عامه پسند دینی: تأملی در برخی بازنمایی‌های بصری دینی و شیوه‌های جدید مداحی. مطالعات فرهنگی و ارتباطات، 2(5)، 179-211.
59)  لباف، ح.، و دلوی، م. (1386). بررسی تأثیر فرهنگ ملی بر نظام مدیریت. مهندسی فرهنگی، 2(14)، 49-61.
60)  ماکویی، س. (1395). جلوه‌های کارکردی صلح در آیین نوروز؛ ثبات، عدالت، رهایی. فرهنگ مردم ایران، 44، 75-91.
61)  محمدزاده، ر.، و بالازاده، ا. (1394). تأثیر حرکات فیزیکی و موزون آیینی و مناسکی بر سلامت روان تنی. طب و تزکیه، 24(3)، 53-57.
62)  مزینانی، م (1399). حکمرانی فرهنگی در نظام اسلامی، مقالات دومین همایش ملی حکمرانی اسلامی، مدرسۀ حکمرانی شهید بهشتی، https://governanceschool.ir/file/download/download/1622893516-10.pdf?language=fa
63)  مظاهری، م (1390). رسانه شیعه: جامعه‌شناسی آیین‌های سوگواری و هیأت‌های مذهبی در ایران: با تأکید بر دوران پس از پیروزی انقلاب اسلامی، تهران: سازمان تبلیغات اسلامی، شرکت چاپ و نشر بین‌الملل.
64)          معصوم‌زاده، س.، سرایی، س.، و رضائیان، م. (1400). راهبردهای بهره‌گیری از ظرفیت‌های سینمای ایران با رویکرد معرفی سیمای فرهنگ ایرانی در عرصه بین‌الملل. نشریه مطالعات فرهنگ-ارتباطات، 22 (56)، 265-288.
65)  مقتدائی، م.، و ازغندی، ع. (1395). آسیب‌شناسی سیاست‌گذاری فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. علوم سیاسی، 12(34)، 7-26.
66)  منتظرالقائم، ا.، و کشاورز، ز. س. (1396). بررسی تغییرات اجتماعی مراسم و مناسک عزاداری عاشورا در ایران. شیعه‌شناسی، 15(58)، 37-72.
67)  موسوی‌زاده، ع.، و جاودانی‌مقدم، م. (1387). نقش فرهنگ ملی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران. دانش سیاسی، 4(8)، 187-226.
68)  مؤمنی، م.، صرافی، ظ.، و قاسمی خوزانی، م. (1387). ساختار و کارکرد گردشگری مذهبی-فرهنگی و ضرورت مدیریت یکپارچه در کلان‌شهر مشهد. فصلنامه جغرافیا و توسعه، 6(11)، 11-38.
69)  میراحمدی، م.، و احمدی، ع. (1396). درآمدی انتقادی بر نظریه امتناع تفکر در فرهنگ دینی. نشریه جستارهای سیاسی معاصر، 8(25)، 105-122
70)  میرشاه جعفری، ا.، عابدی، م.، و دریکوندی، ه. (1381). شادمانی و عوامل مؤثر بر آن. تازه‌های علوم شناختی، ۴ (۳)، ۵۰۵۸
71)  میرمیران، س.م.، و مسعودی، م. (1394). مطالعة تطبیقی رقص قاسم‏‏آبادی و رقص تالشی، همایش ملی تالش‏شناسی، رشت: اداره کل میراث فرهنگی، صنایع‏دستی و گردشگری گیلان.
72)  نوربالا، ا.ع. (1390). سلامت روانی - اجتماعی و راهکارهای بهبود آن. مجله روانپزشکی و روانشناسی بالینی ایران (اندیشه و رفتار)، 17(65)، 151-156.
73)  واعظی، احمد (۱۳۸۶). حکومت اسلامی درسنامه اندیشه سیاسی اسلام، چاپ پنجم، قم: مرکزمدیریت حوزه علمیه قم.
74)  هدفیلد، ژ. آ. (1374). روانشناسی و اخلاق، ترجمۀ علی پریور، چاپ سوم، تهران: علمی و فرهنگی.
75)  یوسفیان، ج. (1383). زبان فارسی مقوم فرهنگ ایرانی، فرهنگ و تعاون، 1383(31)، 12-7.
76)  یوسفی‌جویباری، م.، و محمدی‌فر، ن. (1390). فرهنگ و تمدن ایرانی و جهانی شدن؛ فرصت‌ها و چالش‌ها، مطالعات جامعه شناسی، 4(12)، 38-23.
77)     Hruschka DJ, Hadley C. 2008. A glossary of culture in epidemiology. J Epidemiol Commun Health 2008; 62: 947–51.
78)     Kovecses, Zoltan (1991). “Happiness: A definitional Effort”, Metaphor and symbolic Activity, 6 (1), P.P 29‑46.
79)     Lawergreno, Bo. (2002). The New Grove Dictionary of Music and Musicions, Edited by: Stanley Sadie, Newyork, Macmillan Publishers.
80)     Oudenhoven, J. P. (2001). Do Organizations Reflect National Cultures? A 10-Nation Study. International Journal of Intercultural Relations, 25(1), 89-107.
81)     Stone, D. L., & Stone-Romero, E. F. (2014). The Influence of Culture on Role Taking in Culturally Diverse Organizations. The psychology and management of workplace diversity (pp. 78-99). Malden, MA: Blackwell Publishing.
82)     Turner, V. (1984), The Anthropology of performance. New York: performing Arts Journal Publications.
83)     Zuckerman, M. (1979). Sensation seeking. Hillsdle, NJ: Erlbaum.

  • تاریخ دریافت 11 شهریور 1404
  • تاریخ بازنگری 08 مهر 1404
  • تاریخ پذیرش 14 آبان 1404